Lego, onweer en een nat pak

De weersvooruitzichten beloofden niet veel goeds voor onze eerste dag in Legoland. Gewapend met twee knalgele regenponcho’s

in de rugzak liepen we vanaf de camping in een kleine 10 minuten naar het park. Om daar binnen te komen moet je een barcode scannen. René was snel door het poortje, maar mijn code weigerde langs alle kanten. Heb ik weer. Een vriendelijke medewerkster schoot te hulp, maar ook zij had problemen met mijn code. Na ontelbare piepjes die niks brachten mocht ik dan eindelijk de wereld van Lego betreden.

Rondom ons vooral gezinnen en groepjes jongelui.  Ik voelde me een beetje opgelaten. Is het niet gek om hier op onze leeftijd rond te lopen en te genieten?

Als kind speelde ik graag met Lego, al had ik er niet veel van. Ik denk zelfs dat het beetje Lego wat er in huis was, mijn broer toebehoorde. In die tijd speelde je als meisje met poppen en niet met Lego of autootjes.

Toen ik zelf moeder was geworden overlaadde ik mijn zoon met Lego. Al vraag ik me af wie er meer plezier aan beleefde.

Eerlijk is eerlijk Legoland Duitsland is een bezoek meer dan waard. Voor grote en kleine kinderen, én voor 65 plussers. Bij de attracties hebben we staan toekijken hoe mensen er kennelijk van genieten om met hoge snelheid over de kop te gaan.

We wandelden op ons gemak door het park, angstvallig de donkere wolken in de gaten houdend. Er was veel regen én onweer voorspeld. Al gauw moesten we ons in de gele poncho’s hijsen, waarmee we meteen niet meer opvielen. We zetten onze toer door het park voort, totdat de regen overging in een stortbui. We waren in de buurt van de hoofdingang met de winkeltjes en de grote Legoshop. Juist toen we het plein wilden oversteken was er een enorme lichtflits, direct gevolgd door een knetterende donderslag. Ik stond te beven als een rietje, ik ben geen fan van onweer, helemaal niet als ik buiten ben. Nadat ik was bekomen van de schrik staken we het plein over naar de Legoshop om daar de rest van de bui af te wachten, en met ons nog vele anderen.

Geen straf om daar te zijn, de regen kwam inmiddels met bakken naar beneden. Ik sloot aan in de rij om mijn eigen minifigure te maken en zo blij als een kind liet ik René mijn creatie zien.

We waagden ons weer buiten toen de stortbui over was en bezochten nog de Lego fabriek. In een korte film werd het productieproces verteld en liepen we door de, in het klein nagebouwde, fabriek. Vanuit de fabriek kwam je in het luilekkerland voor de echte bouwfanaten. Honderden bakken met alle steentjes die je maar kunt bedenken. De prijs wordt berekend aan het aantal grammen wat je koopt.

Na zo’n 6 kilometer door het park hadden gewandeld vonden we het genoeg voor deze dag.

Dag twee in het park had beter weer in petto. Al kwam ik wederom moeizaam binnen. Het was drukker in het park dan de dag ervoor, maar gezellig druk.

René wilde ook een minifigure, dat hebben we als eerste gedaan, toen het nog rustig was in de winkel. Daarna was het tijd om Legoland vanuit de lucht te bekijken. Dat wil zeggen voor René, ik bleef beneden. Terwijl hij aansloot in de wachtrij, van 5 mensen, stond ik toe te kijken hoe het draaiende uitkijk platform naar beneden zoefde. De deuren openden en er kwam een handjevol mensen naar buiten. De medewerken van het gevaarte keek mij aan en vroeg of ik ook mee wilde? Eeeh nee, dan had ik wel bij de ingang gestaan. Ik bedankte vriendelijk, maar hij bleef het proberen. Hij leek het jammer te vinden dat hij me niet kon ompraten.

De foto’s die René van grote hoogte maakte waren belabberd door de spiegelende ruiten. Maar hij verzekerde mij dat het uitzicht mooi was.

De eerste dag hadden we lang niet alles gezien, met de plattegrond zochten wij ons een weg naar Piratenland, daar waren we nog niet.  We zagen er een attractie die we zo leuk vonden dat we al onze gêne opzij zetten en in een van de  piratenbootjes stapten. De lol van deze attractie is dat je mensen op de kant of mensen in andere bootjes beschiet met water. En lol hadden we, en wij niet alleen. Iedereen had de grootste pret. Met kletsnatte kleren stapten we uit, maar wat gaf het, de zon scheen, we zouden wel opdrogen.

We struinden lang door Lego City, waar zelfs een stukje Nederland is nagebouwd. Lego City heeft iets weg van Madurodam, maar dan van Lego. We aten Legofrietjes, legden weer een kleine 6 kilometer af en wandelden rond drie uur tevreden terug naar de caravan. Nog een nachtje op de camping, dan zit ons Lego avontuur er echt op.