De postzegel

Na ons Lego avontuur reden we zondag een korte afstand. Ruim 150 kilometer en dat bevalt ons prima. Afstanden van 700 kilometer op een dag, zoals we in Finland en Zweden reden, lijken voorgoed verleden tijd. Het is dit hele jaar al zoeken wat nog wel, en wat niet meer mogelijk is. Al doende komen we daar achter.

De camping in Schwangau is snel gevonden. Logisch, want we waren al eerder in Schwangau. Alleen niet op een camping maar in een Ferienwohnung. Nu voor het eerst met de caravan.

Na het inchecken brengt de Platzwart ons naar de plek. Daar aangekomen schrikken we van de grootte (postzegelformaat) van de plek, waar caravan, voortent én auto moeten staan. Dat hadden we groter verwacht. Na wat gepuzzel staat het hele spul.

Het is een grote camping en staat helemaal vol. Niet het type camping waar onze voorkeur naar uit gaat, maar in deze omgeving is niets anders.

De eerste wandeling die we wilden doen was naar de Buchenbergalm. Daar zijn we een paar jaar geleden in de sneeuw naar toe gewandeld, we dachten de weg nog wel te weten. Zonder kaart liepen we achter de meute aan een pad op. Een pad dat veel te steil was, smal en overging in een bospad met veel obstakels. Dit was zeker niet het pad van de eerdere wandeling. Na een half uurtje besloten we terug te gaan, en wel over een breder pad, dat minder steil verliep.

Aangekomen in het dorp zagen we waar het mis was gegaan en hebben we meteen een goede wandelkaart gekocht. We hadden die dag geen zin meer in een nieuwe poging.

De camping is druk, ons plekje is naast het wandel-, fiets-, hondenuitlaat pad. Hoeveel hondenrassen we in die paar dagen tijd voorbij hebben zien komen, heel veel. Bijna geen kampeerder zonder een of meerdere honden. Tegenover ons staat een stel met een klein hondje dat op een verwend kind lijkt. Luistert voor geen meter en gaat graag zijn eigen gang.  Keft naar elke hond die voorbij komt en zit soms vast aan een lange lijn. Handig hoor, behalve als het beestje er vandoor wil en in zijn enthousiasme een tafeltje omver trekt. Ik weet niet wat er allemaal op stond, maar het was een puinhoop. De baasjes boos en meteen aan het opruimen. Wij bekijken het met licht leedvermaak. Hoewel honden op de camping aan de lijn moeten, loopt dit beestje regelmatig los. Hij trekt er dan ook net zo vaak op uit. Met gevolg dat zijn baasjes zijn naam roepend weer op zoek moeten.

Na de mislukte wandeling van dag een, doen we het de andere dag rustig aan. We gaan op zoek naar een cache die in de buurt ligt. Het levert een heerlijke tocht op van zo’n 7 kilometer met een cache verstopt op een mooi plekje, waar we anders misschien niet gekomen waren.

De dikke vesten en jacks liggen tot nu toe ongebruikt in de auto. Benieuwd of dat de komende dagen zo zal blijven.