Pannenkoeken

Woensdag vertrokken we vanuit Swalmen naar Hameln in Duitsland, een afstand van 302 kilometer. Helaas moesten we daarbij wel door het Ruhrgebied, en laat het daar nou net een beetje druk zijn. Met een paar pauzes onderweg, deden we er zes uur over. Maar laat ik niet zeuren, we zijn veilig aangekomen op de camping aan de Weser. Daar kregen we plek nummer 13, met vrij uitzicht op het water.

René parkeerde de caravan netjes op zijn plek, met het zitje naar de waterkant gericht. Dat houdt in met de dissel naar de “straatkant”, wat blijkbaar niet de bedoeling is. Vandaag komt een mevrouw (medekampeerder) op hoge poten naar onze nieuwe buurman, die zijn caravan net als de onze wil neerzetten. Hij wordt er door deze mevrouw op gewezen dat het juist andersom moet. Ik verwacht van deze dame een reprimande aan ons adres, wij staan dan toch ook “verkeerd?” Maar ze keurt ons geen blik waardig.

Nadat we gistermiddag waren geïnstalleerd, hadden we geen zin meer om te koken en wandelden we tegen de avond naar het centrum van Hameln. Er zou een bijzonder pannenkoekenrestaurant in de stad zijn,  en dat wilden we zelf ervaren. Na een kleine zoektocht kwamen we in een smal straatje, waar de huizen bijna leken om te vallen. En in zo’n scheef  pand vonden we restaurant Pfanneküchen.

Een zware houten deur gaf toegang tot het restaurant, waarbinnen het leek alsof de tijd had stilgestaan. Het gezellige geroezemoes van de aanwezige gasten vermengd met antieke meubels, lampen en klokken maakten het al, zonder dat we een pannenkoek hadden gegeten, tot een belevenis. Omdat we niet gereserveerd hadden, vreesden we het ergste. Maar gelukkig was er boven, aan het raam nog plek voor ons.

Het kostte enige moeite om een keuze te maken, een pannenkoek met stroop, suiker, appel of spek kennen we wel, een met goulash en rode kool, dat bedenk je thuis niet meteen. Ik koos voor een aardappelpannenkoek met peer, gehakte walnoten en geitenkaas, René koos voor de rode kool met goulash. Hij had aanvankelijk zijn bedenkingen, maar alles ging schoon op, het was overheerlijk!

Het werd een gedenkwaardige avond en het was al donker toen we terug bij de caravan waren.

Vanochtend eerst boodschappen gedaan. In de supermarkt die we hiervoor hadden uitgekozen heerste chaos, en omdat je de weg in een vreemde supermarkt niet weet, werd de chaos alleen maar groter. Moeizaam sprokkelde ik de boodschappen bijeen en begon de eveneens moeizame weg naar de kassa. Alom versperde paden door onbeheerde winkelwagens, karren van medewerkers die probeerden de voorraad aan te vullen of mensen die midden op het gangpad een gezellig kletspraatje hielden. Uiteindelijk bereikten we zonder kleerscheuren de kassa en is onze voorraad aangevuld. Morgen, 3 oktober, is in Duitsland een feestdag, de dag van de Duitse eenheid wordt gevierd en dan is alles gesloten.

Een wandeling naar de stad, lunch op een terras waar we een pizza deelden, het schrijven van dit verhaaltje, en ons verblijf in Hameln zit er bijna op. Morgen richting Wismar.