We gaan uit elkaar ☹️

Vandaag vroeg op en nog tijd voor een boterham en twee bakjes koffie. De zonsopkomst is net mooi als die van gisteren. Het is een stuk kouder, doordat het is gaan waaien.

Om acht uur rijden we weg van de camping en tegen half tien staan we op de roltrap naar de Elbphilharmonie. Je bent daar zomaar vijf minuten mee onderweg, voor mijn gevoel dan, het kan ook minder zijn. Het is een enorme lange roltrap. Daarna volgt een miniroltrap en dan ben je op de Plaza. We moeten nog wachten tot je om tien uur langs de kaartcontrole mag, en we lopen naar het café op de Plaza. Gesloten? Oh, die gaat pas om elf uur open. Tja, beetje laat als het concert om elf uur begint.

We wandelen rond en genieten van het uitzicht over Hamburg. Het is helder weer, je kan ver kijken.

Eindelijk mogen we door de kaartcontrole, moesten we vorige keer ook zoveel trappen op? We gaan eerst een bakje koffie en thee halen, de zaal is nog gesloten.

Daarna gaan we nog een paar verdiepingen hoger, we moeten naar de 15e. Inmiddels is de zaal open en zoeken we naar ingang N. Als we binnenstappen, wil ik het liefst rechtsomkeert maken. Heb ik deze plaatsen echt geboekt? Ik controleer de kaarten en het staat er duidelijk: Bereich N Reihe 1. Allemachtig wat een hoogte! Ik laat me door René op onze plaatsen helpen, en probeer naar het podium te kijken waar straks het orkest en koor zal plaatsnemen. Maar alles wat ik zie is een diepe afgrond. Geen andere mensen voor ons, alleen een hekwerk. Ik probeer te herinneren waar we vorige keer zaten, dat was ongeveer op dezelfde hoogte, maar niet op een eerste rij. Dat voelt toch anders aan. Tenminste voor mensen die al hoogtevrees hebben op een keukentrapje.

Ik baal vreselijk, want ik had niet verwacht dat het zo hoog zou zijn. Omdat er nog tijd genoeg is voordat het concert begint, neem ik een drastisch besluit. Met begeleiding van René loop ik weer terug naar de dame bij ingang N en leg mijn probleem uit. Ik kan wel door de grond zakken, maar het concert aan me voorbij laten geen is ook geen optie. Tot mijn stomme verbazing is de mevrouw helemaal niet verbaasd, terwijl bij mij het schaamrood op de kaken staat en het huilen nader dan het lachen. Een oproepje door haar portofoon en een paar tellen later wordt mijn probleem opgelost. Alleen betekent dat wel dat René en ik gescheiden het concert gaan bijwonen. Een aardige meneer brengt mij een paar verdieping lager en vertelt dat ik me nergens voor hoef te schamen. Het gebeurt bijna dagelijks dat mensen zich verkijken in de hoogte van de plaatsen en daarmee in de problemen komen. Ik ben superblij met de oplossing en zwaai opgelucht naar René ergens ver bovenin. Dat mijn plek een beperkt zicht heeft op het podium neem ik voor lief. Zo kan ik toch nog gaan genieten van het concert.

Er is een vrouwelijk dirigent en het is een plezier om naar haar te kijken. De muziek is mooi en ik verheug me op het laatste deel, waarin eindelijk de solisten en het koor in actie komen. Helaas valt dat een beetje tegen. De solisten zijn amper te horen, ze komen nauwelijks boven de muziek uit. En als het gehele koor zingt, klinkt het schel en is jammer genoeg niet zo mooi als ik me had voorgesteld. Dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart merk ik als we na het concert de zaal verlaten. Ik hoor meerdere mensen er over “klagen”.

Na het concert lopen we naar een bakker die open is en eten er een broodje. Het is nog steeds zonnig, en heel erg druk langs het water. Plots worden we opgeschrikt door sirenes en niet zomaar een, brandweerwagens, politie, ambulances. Als we bij de Landungsbrücken aankomen zien we daar veel politie, delen worden afgezet met linten en mensen gesommeerd achter de afzetting te blijven. Het ziet er serieus uit en zeker geen opname voor een krimi.

We besluiten om te draaien en richting station te gaan. Deze dag was al spannend genoeg.