De QR code

Gisteravond online twee dagkaarten voor het openbaar vervoer naar en in Hamburg gekocht. We moeten tenslotte met de tijd mee gaan. Het ging vrij gemakkelijk en trots toonden we onze QR codes aan elkaar.

Het plan was om vandaag te onderzoeken hoe lang we onderweg zouden zijn en welke verbinding het handigste is om zondag op tijd bij de Elbphilharmonie te zijn. Het concert begint om elf uur in de ochtend. Uitgebreid ontbijten met twee bakjes koffie, dat moeten we die dag maar vergeten.

De reis naar Hamburg Hbf (Hauptbahnhof) verloopt vlot. Maar dan ben je er nog niet. Daar begint de zoektocht naar de volgende verbinding, in ons geval de U3. Het station is enorm en heeft veel weg van een mierenhoop. Wat een mensenmassa’s, grote mensen, kleine mensen, mensen met grote koffers, kleine mensen met hele grote koffers. Je krijgt bijna geen kans om stil te staan en de borden te lezen, je wordt meegezogen in de massa.

Eindelijk zien we een bord met U3, die we braaf proberen te volgen. En dan weten we het weer, want dit is niet ons eerste bezoek aan Hamburg. Vorige keer hadden we ook zo’n moeite om deze U3 te vinden. Je gaat ergens het station uit, vraag me niet aan welke kant, je loopt een stuk langs het gebouw en zie je een bloemenwinkel, dan weet je dat je goed zit.

We laten ons met de U3 naar de Landungsbrücken brengen en daar aangekomen gaan we met lijn 73, een boot verder. We hopen op die route het enorme cruiseschip de Sky Princes te zien liggen die gisteren de haven van Hamburg is binnengelopen. Maar helaas, niets van gezien. Ach, we hebben een goedkope rondvaart met onze dagkaart.

Na ons vaartochtje, wandelen we naar de Binnenalster. We komen door rustige straten, langs de Sint-Michielskerk, die door de inwoners van Hamburg de Hamburger Michel genoemd wordt en tenslotte door de Neuer Wall, de duurste winkelstraat van Hamburg. In een van de etalages hangt een afschuwelijk lelijk damespak, waarvan alleen het jasje al 8000 euro kost. Ik moet drie keer kijken, maar het staat er echt. Uiteraard ook etalages waar het glitter en goud je tegemoet blinkt. Achter alle deuren een streng kijkende beveiliger, dus we lopen verder zonder ergens binnen te zijn geweest. 😂

We gaan wel binnen in de Europapassage, waar het al net zo druk is als op het station. Bij een döner zaak staat een rij wachtenden, als het de Efteling zou zijn, zou er een bord staan met een indicatie van de wachttijd. Tegen de tijd dat je aan de beurt bent, is de lunchtijd voorbij en kun je meteen voor je avondeten gaan. Gezien de gemiddelde leeftijd van de wachtenden, zal het wel een TikTok hype zijn.

Ik kijk nog wat rond in een boekenwinkel, maar te veel en te druk, en we besluiten verder te gaan. Via een wandeling door het park Planten un Blomen, komen we bij station Dammtor. In een nabijgelegen congres centrum is een carrière beurs. Bij het station liggen op straat een drietal achteloos weggeworpen reclametasjes van de beurs. Tja als je je toekomst nu al weggooit.

De trein terug naar Elmshorn laat niet lang op zich wachten. Vermoeid ploffen we neer in de eerste beste vrije plaatsen die we tegenkomen.

De zo trost verworven QR code als bewijs van goed gedrag, blijft de hele dag ongezien op onze smartphones staan.