Schaapjes tellen

Vanaf Niebüll is het zo’n 165 kilometer tot de volgende camping. Het is niet druk op de route. We rijden een hele poos achter een melkwagen, op een mooie snelheid. We volgen de tankwagen als er een wegafsluiting is. Tot hij rechtsaf gaat richting melkfabriek en wij naar links moeten. Een tijdje tuffen we over landweggetjes en door lieflijke dorpjes. Na een omweg kunnen we de doorgaande weg weer op en even na drie uur arriveren we bij de camping aan de Elbe.

Bij een houten huisje moeten we ons melden, maar dat ziet er verlaten uit. Tussen alle aangeplakte informatie lezen we dat we ons via de intercom, die naast de munttelefoon hangt rechts om de hoek, moeten melden. We lopen om het gebouwtje heen, maar een telefoon zien we niet. Opeens zie ik iets dat op een intercom lijkt. Maar er hangt geen telefoon naast. Wel een luikje. René doet dat voorzichtig open en ja hoor, daar hangt inderdaad een telefoon.

Opgelost, en ik druk op de bel van de intercom. Even later meldt zich een vrouwenstem en als ik vertel wie we zijn, zegt ze dat haar man er aan komt.

Intussen loop ik, nog steeds een beetje moeizaam, naar het hek waarachter schapen grazen. Op de camping staan “Dauercampers”, en slechts een paar toeristenplekken zijn bezet.

Dan komt er een oudere meneer aangefietst, die de campingeigenaar blijkt te zijn. Hij wijst René de weg naar onze plaats en onder zijn begeleiding manoeuvreert  René de caravan op zijn plek. Dat moet echt volgens de regels van de oude baas. Het lijkt een beetje op commanderen, maar vooruit, het is tenslotte zijn camping. Als de caravan staat word ik gesommeerd hem te volgen naar het kantoor, dat zich in het houten schuurtje bevindt. Als ik nog met de deur in mijn handen sta, beveelt hij mij de deur te sluiten. Het is schemerig in het hok, en ik voel me jaren terug in de tijd gezet als ik om me heen kijk. Ik moet een formuliertje invullen en weet opeens mijn eigen postcode niet meer. Nadat de formaliteiten zijn voldaan legt hij nog wat zaken uit. Ik probeer een praatje aan te knopen en de man lijkt wat te ontdooien.

De locatie van de camping is een plaatje. Onder aan de dijk die ons van de Elbe scheidt. Schapen grazen op de dijk en vlak langs de camping. Soms hoor je de schepen over de Elbe varen.

Als we zijn geïnstalleerd doen we een “inspectierondje” bij het sanitair. Daar gaan we ook een beetje terug in de tijd, maar eerlijk is eerlijk, het is er brandschoon! De douches worden slechts afgesloten door middel van een douchegordijn in plaats van een deur. Geen luxe, maar doeltreffend.

Later maken we kennis met mevrouw, die ons nog wat tips geeft. Meneer zien we vaker, hij fietst regelmatig een rondje over de camping, als een hoeder die over zijn schaapjes waakt.