Op een klein stationnetje ‘s morgens in de vroegte

Deze vakantie wilden we een dagje naar Praag. Vanaf de camping goed te doen met de trein. In nog geen twee uur treinen sta je in hartje Praag. Onze verkoudheid gooide roet in het eten, we moesten er niet aan denken om hoestend en proestend door een stad te lopen. Praag verdween naar de achtergrond. Tot de nachtelijke hoestbuien wegbleven, we weer doorsliepen en niet gewapend met stapels zakdoekjes, hoestdrankjes, dropjes, keelpastilles de dag doorbrachten.

We hakten de knoop door en besloten de dag na Pinksteren te gaan, in de laatste week van onze vakantie. Wel met een kleine wijziging in het oorspronkelijke plan, niet een dag, maar twee. We zochten een hotel in de buurt van het station van aankomst, boekten er een kamer en kochten treinkaartjes.

Met de trein van 7 uur 34 op dinsdagochtend zouden we vertrekken. We waren op tijd wakker en ik sloop als een dief in de nacht over de camping naar het douchegebouw. De auto hadden we de avond te voren al buiten de campingpoort gezet. Om kwart voor zeven reden we naar het station. Ruim op tijd natuurlijk. We installeerden ons op het perron vanwaar de trein zou vertrekken. We verheugden ons op de treinreis en Praag.

Wie regelmatig met de trein reist kent het wel, een stem die over het perron schalt met een mededeling dat de trein vertraging heeft. En ja hoor daar klonk een  bijna vrolijke mannenstem die meedeelde dat de trein naar Praha, de EC 459 van 7.34 een Verzögerung hat von 80 Minuten, en het was pas kwart over zeven!

Wordt vervolgd