Ik kom er nog wel op

De trein had een vertraging van 80 minuten. Dat betekende dat hij in plaats van 7.34  om 8.54 in Bad Schandau zou zijn. En het was pas kwart over zeven, dan maar een bakje koffie.  Op naar het café in het stationsgebouw, om daar teleurgesteld te zien dat deze pas om 9 uur open ging. De drankautomaat in de hal bood alleen frisdrank en bier. Balend gingen we terug naar het perron. Op een bankje in een aangenaam ochtendzonnetje probeerden we de tijd door te komen met mensen kijken die in en uit de regionale treinen stapten. Regelmatig klonk de nog altijd opwekkende stem uit de luidsprekers, met geen andere mededeling dan dat de trein naar Praha een Verzögerung hat von 80 Minuten.

Inmiddels waren we niet meer de enige wachtenden, maar er gloorde hoop. Een Duits stel naast ons vertelde dat er een andere internationale trein naar Praag om 8.30 kwam. Vanwege de lange vertraging mochten we met ons goedkope kaartje met die trein mee. Uiteraard kwam ook deze trein niet op tijd en zat flink vol. We keken op de klok en twijfelden, net als het stel naast ons. Het was qua tijd de moeite niet meer en twee uur staan in een trein was niet aanlokkelijk. Toen deze trein weg reed, tuurden vier paar ogen afwachtend het spoor af. Eindelijk naderden in de verte  lichten. Piepend en knarsend stopte de trein en stapten we in een wagon met coupé’s voor 6 personen en lieten ons neer in de eerste de beste vrije coupé die we tegen kwamen.  Halverwege de reis haalde René koffie en genoten we van het landschap en de dorpjes die we voorbij zagen komen. De vertraging was daarmee snel vergeten.

In Praag aangekomen zagen we de gebruikelijke drukte van een groot station, in een saaie recht toe recht aan stationshal met winkels en eetgelegenheden. Een blik op google maps en het hotel bleek nog dichter bij dan gedacht. Toen we de hoek om kwamen zagen we het meteen. Aan de buitenkant een prachtig statig gebouw. We liepen de trap op en werden al meteen begroet door, hoe noem je nou ook weer zo iemand? Daar kom ik straks nog wel op.  Eenmaal door de enorme deuren wachtten ons nog twee trappen. Eindelijk, wij ook eens op de rode loper. De lobby waarin ook de receptie zit, was een plaatje, zo mooi en stijlvol. Tenzij dat je smaak natuurlijk niet is.

De kamer was nog niet klaar, maar de bagage, een rugzak, konden we achterlaten. Plattegrondje mee en op zoek naar de Karelsbrug. We dwaalden door de stad en liepen van de beroemde brug wég in plaats van er naar toe. Tegen lunchtijd dachten we een leuk eetcafé te hebben gevonden en stapten naar binnen. De serveerster was niet zo heel vriendelijk,  en de lunchkaart was er niet in het Engels. De brij die ik op een bord een tafel verderop zag liggen, zag er niet smakelijk uit. Nog voordat de serveerster terug was om onze bestelling op te nemen  stonden we weer buiten.

Het begon een beetje te regenen en we hadden geen idee meer waar we liepen. In elk geval langs een Italiaans restaurant, het zag er gezellig en netjes uit. En de pizza? Ik zou er voor terug gaan, wat was die lekker! Voor ons gevoel zaten we in Italië, om ons heen werd veel Italiaans gesproken en niet alleen door het personeel.

Vanaf ons tafeltje hadden we zicht op het Roterende Hoofd van Franz Kafka. Dit bijzondere kunstwerk eert op unieke wijze de geest van de beroemde schrijver.

Tijdens de lunch ging de miezerregen over in plensbuien, en  paraplu’s hadden we zoals bijna gebruikelijk niet bij ons. In het tegenovergelegen winkelcentrum kochten we twee regencapes, hartstikke elegant en doeltreffend. We wilden nu rechtstreeks naar de Karelsbrug. Smalle straatjes raakten verstopt door de vele mensen met allemaal maar een doel, de brug. In de buurt daarvan volop souvenirwinkeltjes en word je uitgenodigd voor een concert voor een heel speciale prijs, maar dan moet je wel snel reserveren. Na ons door de drukke straatjes te hebben geworsteld stonden we dan eindelijk voor de brug, in de nog steeds gestaag vallende regen.

Wordt vervolgd